Geleneksel Konut Mimarisinde İzlanda Çim Evleri

Abstract

Bu çalışma, İzlanda’nın geleneksel mimari mirasını oluşturan çim evleri oda-ğında, vernaküler mimari anlayışını, doğal çevre ile uyumlu yapı üretim biçimle-rini, coğrafi ve iklimsel koşullarla ilişkisini, tarihsel gelişimini incelemektedir. İz-landa’nın sert iklimi, sınırlı doğal kaynakları ve coğrafi izolasyonu, yerel halkın bin yılı aşkın süredir kendi ihtiyaçlarına uygun, yerel malzemelerle şekillenen öz-gün barınma çözümleri geliştirmesine neden olmuştur. Bu bağlamda çim evler, vernaküler mimarinin karakteristik özelliklerini taşıyan, doğaya duyarlı, sürdürü-lebilir ve kültürel belleği yansıtan yapılar olarak değerlendirilmektedir. İzlanda Turba evlerinin yapısal özellikleri, inşa teknikleri, malzeme kullanımı, mekânsal organizasyonu ve günümüzdeki korunma durumu detaylı şekilde analiz edilmiştir. Ayrıca geçmişte çevresel zorunluluklarla gelişen çim kaplı çatıların, günümüzde yeşil çatı sistemleri adıyla modern mimarlıkta yeniden yorumlandığına ve ekolo-jik, enerji verimli tasarımların bir parçası hâline geldiğine dikkat çekilmiştir. Bu çerçevede, İzlanda örneği üzerinden vernaküler mimarinin çağdaş sürdürülebilir mimarlık anlayışıyla kurduğu ilişki değerlendirilmiştir.

This study focuses on the turf houses of Iceland, which constitute the country’s traditional architectural heritage, examining the vernacular architectural appro-ach, construction methods harmonious with the natural environment, their relati-onship with geographical and climatic conditions, and their historical develop-ment. Iceland’s harsh climate, limited natural resources, and geographical isola-tion have led the local population to develop unique shelter solutions shaped by local materials and tailored to their needs for over a millennium. In this context, turf houses are regarded as structures that embody the characteristic features of vernacular architecture, being nature-sensitive, sustainable, and reflective of cul-tural memory. The structural characteristics, construction techniques, material usage, spatial organization, and current preservation status of Icelandic turf hou-ses are analyzed in detail. Furthermore, it is highlighted that the turf-covered roofs, originally developed out of environmental necessity, are now reinterpreted in modern architecture as green roof systems and have become part of ecological and energy-efficient design practices. Within this framework, the relationship between vernacular architecture and contemporary sustainable architectural un-derstanding is evaluated through the Icelandic example.